Ik stond voor de foto en zat direct weer in de zandbak.  Diep graven naar hard zand om de emmer en de vormpjes mee te vullen. Het koude, natte zand en mijn van het gegraaf pijnlijke vingertoppen. Op de rand van de zandbak werd de emmer omgekeerd, kloppen op de bodem, voorzichtig optillen en voilá: een taart. Zacht warm zand in de zeef, over de taart strooien. Afmaken met steentjes en schelpjes.

Toen we er kwamen wonen, was onze straat nog niet bestraat. Overal lagen stapels grote, grijze stoeptegels. We maakten er hutten van met alle kinderen uit de straat, zeker een stuk of twintig. Briljante iglo-achtige bouwwerken. Bij die van ons moest je eerst een meter of vijf een lange, claustrofobische gang doorkruipen om in de hut te komen. De hut zelf was groot, we brandden er kaarsen, leesden er strips en vertelden elkaar sterke verhalen. Over de rode hond bijvoorbeeld, waar voor gewaarschuwd werd op de kleuterschool. Elke middag gingen we op het landje en de dijk op jacht naar de rode hond, maar die bleef onvindbaar. Of we beraamden plannen hoe we de engelhaartjes konden pakken, een stel broertjes met witte krullen die in de volgende straat woonden en op de verkeerde school zaten: de protestantse en dus een pak slaag verdienden.

De wijk is inmiddels gesloopt, nog steeds tot groot verdriet van mijn moeder die, zoals zoveel Overtoomse Velders, inmiddels naar Nieuw Sloten verhuisd is.

Om de hoek van haar flat ligt een pleintje met een klimrek en een zandbak. Op de rand van de zandbak staan taartjes. In de zandbak zit een klein meisje met donker haar geconcentreerd zand in haar emmertje te scheppen. Ze schept herinneringen, maar dat zal ze pas veel later ontdekken.

Geef toe. Als je er over nadenkt is het leven een schitterend ongeluk. Niets meer of minder dan een wonder. De wereld een stipje in een oneindig universum en op die wereld jij en ik en al die anderen. Even. Heel even in een magische, wondere wereld. Sla Planet Earth er maar op na.

Geef toe. Hoe je er ook naar kijkt. Dat gegeven schept verplichtingen. Goed voor elkaar en de wereld te zorgen. En ook al mislukt het regelmatig…dat verlangen toch laten branden in je hartje, dat is waar het om gaat. Denk ik.

Daar komt ook bij, er wordt zoveel geblogged en gecolumned. Niet gehinderd door enige kennis van zaken of kwaliteit. Ik wil niet aan bijdragen aan de berg ongefundeerde onderbuikgevoelens- hé: dat was een mening! Anderzijds….

Anderzijds is het ook wel een avontuur jullie mee te nemen op reis naar de binnenkant. 

Einde droogte.

Afspraak in Amsterdam met trein en OV fietsje. Dat altijd.  Niets heerlijkers dan door de stille donkere avond over de grachten te fietsen. Inkijkjes in zachtverlichte huiskamers en kroegen. Herinneringen op iedere straathoek. Ik word er erg gelukkig van. En ook heimweeërig.

Wachtend op de trein naar Almere is de overgang groot. Op het perron petjes, bontkragen, sigaretten en leggings. Doodeenzaam voel ik me dan.

Ik ken de binnenkant van Almere, dat scheelt, anders zou ik die trein niet instappen. De binnenkant van de stad waar mooie dingen gebeuren zoals het SchrijversBlock bijvoorbeeld. Georganiseerd door mensen die dat doen omdat het nodig is warmte toe te voegen, niet omdat er iets op de kaart gezet moet worden. Op zo’n moment, met een leuke schrijver en onbekenden op de bank, voel ik me thuis. Een Amsterdams gevoel.

De handleiding is tegelijkertijd een kalender met elke dag handige tips. Vandaag is goed te doen. Voornemen deze week niets nieuws te kopen, kapotte dingen niet weggooien maar repareren, afval scheiden, als het kan OV of fiets te pakken. Dingen die we altijd al doen. Alhoewel…wel met de auto naar Kröller Müller vandaag. En toch blij dat im gisteren nieuwe douchegordijnen gekocht heb, de oude, beschimmelde wel in de afvalbak voor plastic.

Ik ga elke dag bloggen over mijn ervaringen. En kijk even naar the story of stuff. Of doe ook mee.

Werkend aan een voorstelling was er altijd dat moment. Hét moment. Het punt waar geworstel overgaat in flow. Waar de techniek ineens wijkt en ruimte maakt voor  de kunst. Er was de muziek, de choreograaf, de passen, de plaatsing in de ruimte, de interpretatie, de blessure die opspeelt, de partner die me laat donderen. En dan ineens is er alleen nog maar dans. Werd ik dans. Dat moment. Niet af te dwingen. Magisch.

Dansrepetities  zijn er niet meer maar fietsend in het herfstlicht ben ik ineens de bomen, de bladeren, de fiets, de zon. Schrijvend vindt een mooie zin uit onbekende bron ineens z’n weg naar het papier. Zittend op mijn kussentje valt alles weg en is er alleen maar het zitten. Zeldzame momenten waarop ik even aangeraakt wordt door het mysterie. Pure genade.

Het valt niet af te dwingen, die aanraking van boven, van binnen of waar die ook vandaan komt. Maar misschien kun je innerlijk wel een beetje opschuiven voor het mysterie, het wat ruimte geven. Een beetje zachter leven, een beetje stil zijn. Vol overgave doen waar je van houdt. Dat helpt.

Even later haalt Stelios  het net voorzichtig binnen. Honderden visjes zitten als zilveren pijltjes vast in het net. Samen met mama gaat hij op het gammele steigertje zitten. Voorzichtig peuteren ze de visjes los uit het net. Een half uur later zit mama aan het tafeltje naast ons. Een groot bord gefrituurde visjes voor zich, halve citroen ernaast. Het is een dagelijks terugkerend ritueel.

Terug in NL. Nieuwsuur. Het zoveelste item over de crisis. Iets over fictief geld, een hefboom en fondsen. Lief en ik kijken elkaar aan. Snap jij het? Nee, we snappen het niet. Wat we wel snappen is de werkelijkheid van Stelios die heeft leren vissen van zijn ouders. Die vandaag vist, volgende week vist en volgend jaar ook nog vist.

Een werkelijkheid die houvast biedt.

Dit weekend zijn Petra en Patrick tot monnik gewijd.  Shukke (thuisloos) Tokudo (ceremonie) heet dat. In de Kanzeon Sangha, waar wij deel van uitmaken,  betekent  ‘thuisloos’  het verlaten van de plek  die wij ‘thuis’ of ‘het zelf’ noemen en dat je je inzet voor iets dat groter is. Uiteraard is het niet de bedoeling dat je letterlijk dakloos wordt maar  Petra gaat all the way. Ze heeft afscheid genomen van haar haar, haar riante huis staat te koop en ze bereid zich voor op een zwervend bestaan – met iPhone en MacBook, dat wel.

Ik dacht na over Isa’s vraag en wat dat betekent, thuisloos worden. Ik stelde me voor hoe dat zou zijn, je haar af te scheren en kaal en kwetsbaar in de wereld te staan. Hoeveel je dan moet uitleggen over je kale bolletje. Hoe moeilijk ik dat zou vinden vanwege het meewandelen met geliefden die onvrijwillig hun haar dreigden te verliezen dankzij chemo. Kortom: alleen al afstand doen van zoiets als haar vind ik een enorme stap, laat staan afstand doen van het leven zoals je dat kende. Want of je nu zoals Petra all the way gaat of ogenschijnlijk je vertrouwde leven voortzet: er gebeurt wel iets.

Isa heeft gelijk: monnik worden is stoer. Ik ben er trots op dat ik zulke stoere mensen om me heen heb.

Foto's: Lucy Lambriex

Griekenland, zaterdagochtend vroeg. Ik word wakker. Beelden van dromen in mijn hoofd. Dromen van Dina. Ze ligt in een deken die ik met twee handen voortrek. Mijn enige zorg is dat ze veilig en warm moet blijven. We zijn in een onbekende stad, ze wordt steeds onrustiger, probeert op te staan, de deken van zich af te schudden. Als ik wakker word, vertel ik de droom aan Frank . Dan loop ik naar buiten om Dina te bellen. Ik krijg haar schoondochter, Dina is een paar uur eerder overleden na een moeilijke nacht waarin ze steeds onrustiger werd en vocht met de deken. Uiteindelijk is ze na toediening van slaapmiddelen eindelijk in slaap gevallen en overleden.

En nu fietsen we voor het laatst met haar, door groen, onder verkleurend bladerdek. We fietsten langs plekken die haar dierbaar waren: haar eigen park, het ziekenhuis waar ze zo liefdevol behandeld is, het centrum waar ze vaak op de terrassen te vinden was.

En fietsen zonder haar weer terug.