Vorige week. Isa belt. Haar stem klinkt schor, haar opwinding knalt mijn oor in, om haar heen hoor ik rumoer. “Mam!”, gilt ze. “Kan die afspraak met die tandarts niet verzet worden. We zijn aan het demonstreren. Het hele schoolplein staat vol en we gaan naar het stadhuis. Het is zoooo cool!”
Goh. Ons kind is ineens geengageerd. Soort van. Het zal tijd worden. ’s Avonds praten we erover terwijl we kijken naar de YouTube filmpjes van Almeerse scholieren. En nu wil ze morgen naar het Museumplein. Een beetje trots ben ik wel natuurlijk. Haar eerste eigen demonstratie. Maar ik heb ook mamavisioenen van stenen en platgedrukt tegen hekken en nare agenten. Dus zei ik – tegen beter weten in – nee toen ze me om toestemming vroeg.
Nu had ze ook een brief bij zich. Van het Baken Park Lyceum. Nou ja, brief. Meer een soort oekaze. Het mag niet van Het Baken en kijk daar word ik, als mede -organisatortje van de landelijke schoolstaking voor Vietnam – toch wel een beetje dwars van. En voor lief was alleen al die brief reden genoeg om toestemming te geven.
Dus nu gaat ze. Boetes en straf riskerend. Op weg naar een uitstekend praktijklesje maatschappijleer over hoe het er in een democratie aan toe gaat.
5 Reacties
november 29, 2007 at 9:27 am
Jeetje, wat een burgerlijke ongehoorzaamheid. Had ik toch niet achter jou gezocht. Nu maar hopen dat ze weet waarvoor ze het risico loopt om met blijvende letselschade op de eerste hulp van het OLVG(dichtstbijzijnde ziekenhuis) terecht te komen
november 30, 2007 at 4:46 am
Nou gelukkig is het allemaal goed gegaan, zag ik op televisie. Fijn weekend.
december 2, 2007 at 12:55 pm
Nou nou, rustig maar René.
Connie is trouwens vleesgeworden burgelijke ongehoorzaamheid, weet je dat niet?
december 3, 2007 at 9:46 am
@Simone
Rustig, hoezo?
december 9, 2007 at 11:17 pm
Rene;
Nou blijvende letselschade, vind je dat niet een overdreven heftig beeld wat je voorspiegelt?