Casual Club, vanmiddag. Isa verdwijnt met een stapel spijkerbroeken – skinny, low, very low waist – in het kleedhokje. Ik plof neer in een comfortabel lederen zitding en maak me op voor een stief kwartiertje pure verveling. De verkoper – een beauty! – maakt een gebaar: koffie? Nee, schud ik met een allerliefste glimlach. Een vrouw van mijn leeftijd komt binnen. Hoog haar, hoge hakken, te jong outfitje en flink in de make-up. Haar man sjokt er een beetje achter aan. Hij heeft zijn leeftijd volledig geaccepteerd zo te zien. Een Wibra outfit is goed genoeg. “M’n dochter heb hier van de week een broekkie gehaald. Skinny, heeeel donkerblauw. Ik fin hem so leuk, ik wil d’r ook een.” Kiss van Prince schiet me ineens te binnen. His Royal Badness zong: act your age mama, not your shoesize…
“Doe toch maar koffie,” grijns ik naar beauty en ga er eens goed voor zitten. Isa kijkt me waarschuwend aan via de spiegel. De vrouw verdwijnt met skinny jeans in het kleedhokje. Jammer, net achter de spiegel. Even later zie ik haar cowboylaarzen weer onder de spiegel verschijnen, ze draait en keert. Dan loopt ze de winkel in. Haar billen hangen in de veel te strakke broek, lekker geaccentueerd door heftig geborduurde lage zakken. Haar dijen strak geperst in donkerblauw. Ze heeft de pijpen in de laarzen gepropt. Door de low waist worden de love handles flink naar buiten geduwd. Haar buik hangt over de strakke rand. Skinny jeans op een niet zo skinny person zijn niet bepaald een pretty sight. “Leuk!” zegt ze enthousiast. Ik wacht tot de verkoopster iets zegt of haar man. Die kijken en zwijgen.
Isa en ik lopen naar de kassa waar beauty het hele tafereeltje gadeslaat. “Moet jij niet ingrijpen?” vraag ik. “De klant is koning,” zucht hij. “Weet je,” zeg ik. “Als ik het in m’n 50-jarige hoofd zou halen een skinny jeans aan te schaffen, hoop ik dat jij tegen me zegt ‘mevrouw, u bent prachtig, maar niet in skinny jeans.” “Dat spreken we af,” zegt beauty met een vette knipoog.
4 Reacties
oktober 11, 2007 at 9:02 pm
Als ik mij probeer voor te stellen hoe die mevrouw zich van binnen moet voelen schieten de tranen mij in ogen. Wat een grenzeloze wanhoop en leegte.
En dan haar dochter die haar dingen afgevangen en gecopieerd ziet worden door haar eigen moeder. Alle eigenheid ontkrachtend.
oktober 11, 2007 at 10:29 pm
Heel triest. Had ook erg de neiging me er tegenaan te bemoeien. Oudere meisjes onder elkaar. Luister, doe het niet. Je hebt dit niet nodig…
oktober 11, 2007 at 11:13 pm
Tja dat is dus de fout van veel van dat soort tenten, klanten gewoon eerlijk zeggen waar het op staat. Poen is belangrijker. Het zijn ook helpers tegenwoordig, dat heeft niets met verkopen te maken.
Goed dat je eens goed uitlicht waar de fout van de hedendaagse winkelier zit.
oktober 15, 2007 at 12:39 pm
Nou dat ligt niet alleen aan de winkelier hoor, mensen zijn vaak ook hun z.g. “voice of reason” kwijt. Dan wil je ook niets horen.