Ik weet niet wat me het meest raakte tijdens het kijken naar ‘Beperkt houdbaar‘. Dat meisje van 15 misschien die ‘kandidaat’ was voor een ‘vaginaplastiek’. Moeder stond er helemaal achter. ‘Vroeger wisten we niet hoe het er normaal hoort uit te zien, nu wel,’ zei ze. De wereld op z’n kop. Moeder en dochter kregen van de chirurg 2000 dollar korting als ze mee zouden werken aan de docu van Sunny Bergmans. Dezelfde chirurg die maandelijks 350.000 dollar opstrijkt met het opereren van volkomen gezonde, normale vrouwen. ‘Over twee jaar hoef ik niets meer te doen,’ verheugde hij zich. ‘Dan zit ik permanent aan het strand.’
Sunny was dapper en liet de chirurg een oordeel vellen over haar lijf. Het viel niet mee: liposuctie, borstvergroting en lift, billen ophogen, gezicht. En als klap op de vuurpijl zijn specialiteit, verjonging van de vagina oftewel de Playboylook oftewel een kaal kinderkutje…’you need the full work’. Huilend filmde ze zichzelf, haar zelfbeeld aan diggelen. Sunny is een leuke vrouw van 34.
Vanochtend vertelde een gynaecologe op Radio 1 dat duizenden Nederlandse vrouwen zich jaarlijks melden, een belangrijk deel daarvan bestaat uit meisjes onder de 16. Volkomen, normale, gezonde kinderen die dankzij de stortvloed aan gephotoshopte, gepimpte beelden denken dat er iets mis met ze is. Een verworvenheid van de vrije wereld.
|
 |
10 Reacties
maart 9, 2007 at 12:45 pm
Blijkbaar hebben die mensen die alles perfect willen hebben één ding. Ze missen ruggengraat. Misschien moeten ze daar eens iets aan doen.
maart 9, 2007 at 12:46 pm
Ik bedoelde: “Blijkbaar hebben die mensen die alles perfect willen hebben één ding gemeen”
maart 9, 2007 at 10:40 pm
Rene, ze missen zelfvertrouwen.
maart 10, 2007 at 12:00 am
Het is een beangstigend verschijnsel die vrouwelijke zelfhaat (dat is het in mijn ogen), zeker als je twee dochters hebt. Onderstaand stuk is niet van mij, maar wel heel passend.
De ontembare vrouw, als archetype in mythen en verhalen, van Clarissa Pinkola Estes, hoofdstuk 7.: In de wereld van de symboliek is het lichaam een krachtig voertuig, een geest die bij ons woont, een levensbede op zichzelf. Het lichaam is een meertalig wezen. Het spreekt door middel van zijn kleur en temperatuur, de blos van herkenning, de gloed van de liefde, het asgrauw van pijn, de warmte van sexuele opwinding, de koude van de onverschilligheid. Het spreekt door middel van zijn constante kleine dans, soms zwaaiend, soms de kriebels hebbend, soms bevend. Het spreekt door middel van het opspringen van het hart, het dalen van de stemming, het inzinken van de geest en het rijzen van de hoop. De schoonheid en de waarde van het lichaam tot iets beperken dat minder dan deze glorie is, is het lichaam dwingen zonder zijn rechtmatige geest, zijn rechtmatige vorm, zijn rechtmatige uitbundigheid te leven. Scherpe oordelen over de aanvaarbaarheid van het lichaam brengt een volk voort van kromgebogen lange meisjes, kort vrouwen op stelten, forse vrouwen gekleed alsof ze in de rouw zijn, heel slanke vrouwen die zich proberen op te blazen als adders en diverse andere vrouwen die zich schuilhouden. Onzekerheid over haar lichaam berooft een vrouw voor een groot deel van haar creatieve leven en haar aandacht voor andere dingen. Deze aanmoediging die vrouwen krijgen om hun lichaam te proberen te verminken vertoont opvallende overeenkomsten met het verminken, verbranden, exploiteren tot op het bot afstropen van het vlees van de aarde zelf. Een vrouw kan de cultuur niet bewuster maken door te zeggen: verander!. Maar ze kan haar houding ten opzichte van zichzelf veranderen. Dit doet ze door haar eigen lichaam terug te nemen. Door de vreugde die haar natuurlijke lichaam haar schenkt niet op te geven, door niet te geloven in de populaire illusie dat geluk alleen is weggelegd voor diegenen die een bepaalde vorm of leeftijd hebben, door niet te wachten of te aarzelen met de uitvoering van iets en door haar echte leven terug te nemen en het ten volle, met alle registers open te leven.
Deze tekst komt uit een boek waarin ik eindeloos lees. Ik moet zeggen, ik heb er veel aan bij het ouder worden ( nu 40, 3 meiden gebaard) en langzaam maar zeker groei je toe naar een grote woede over deze cultuur zijn geslopen die zoveel vrouwen het gevoel geeft dat ze lelijk of onacceptabel zijn. Dit steekt volgens mij wel wat dieper dan onzekerheid ontvankelijkheid voor media. Ik heb langzamerhand het idee, na slechte ervaringen met natuurlijk willen bevallen en de negatieve sfeer rond borstvoeding, dat het eigenlijk de bedoeling is dat wij vrouwen klein/naïef/onwetend blijven, jonge meisjes achtig dus. We moeten volgens de media en volgens elkaar eindeloos op stap met vriendinnen, lastig zo’n pasgeboren baby aan de tiet, brr het huishouden doen, en we moeten eruit zien als de oudere zus van de kinderen. Van volwassen vrouwen zijngeen ideaal beelden te vinden! Een echt volwassen vrouw heeft bijzondere krachten, wie weet is de cultuur daar huiverig voor? Vrouwen in de eerste plaats zelf? Wie of wat doet dit? Ik vind het onzinnig om ‘de man’ hiervan de schuld te geven, dat is geen antwoord.
“Corine”
maart 10, 2007 at 7:42 am
Helaas vrouwen, wij, doen het zelf. Geen man heeft ooit geklaagd over mijn harige armen. Mijn vriendin keek er met afschuw naar en zei doe jij daar niets aan…….hmmm inderdaad rene
ik heb de ontharingscreme iets te ver gesmeerd.
Weg ruggengraat
maart 10, 2007 at 12:21 pm
haha… ik heb alleen maar complimenten gekregen over mijn harige armen, toch raar dat sekseverschil…
maar op zich niks mis met enige correcties, ik zou zelf ook best wel eea willen, maar waar ligt de grens, ik denk persoonlijk dat daar het probleem ligt.
Hoe oud mag je zijn voordat je een tatoeage laat zetten, en wat is nog mooi.
Op welke leeftijd ben je volwassen genoeg om te beslissen of hetgeen je mee geboren bent, echt niet mooi is…
Laat je dat bepalen door je omgeving?, of ben je zo zelf bewust dat je die beslissing zelf maakt.
We leven in een wereld waarin het visueel vermogen erg belangrijk is, en gelukkig verschillen de smaken daarin ook.
Zo kan voor de een een bikinilijn al teveel zijn, en gelooft de ander nog steeds in het ‘terug naar de natuur’.
Laten we vooral de beslissing of iemand onzeker is over zijn of haar uiterlijk aan henzelf, ik kan het me heel goed voorstellen dat iemand een lichte correctie laat uitvoeren.
Wat we wel kunnen doen is eerlijk zijn tegen de medemens, en met veel liefde in elk geval vermijden dat er een deuk in diens zelfvertrouwen komt.
maart 10, 2007 at 12:49 pm
Mooie tekst Simone, dank je.
Ik denk dat er nog een laagje onder de pimphype zit. Namelijk het idee dat het leven compleet maakbaar is. We zijn – in het westen – geneigd te denken dat geluk, gezondheid, rijkdom en schoonheid rechten zijn. Als je dat recht niet opeist, ligt dat aan je zelf. Die trend lijkt steeds sterker te worden. En daarmee ook de behoefte af te schermen wat we hebben, als een kind met een arm om zijn snoepjes, zie Geert Wilders. Anderzijds zie je nu gelukkig tegenbewegingen ontstaan (Dove reclame!), spiritualiteit wordt belangrijker, mensen zijn op zoek naar verbinding. Vandaar de bloghype misschien….
maart 10, 2007 at 1:12 pm
hmm, heb nu de docu gezien, van die dokter matlock, shocking die man.
hij praat vrouwen een soort van besnijdenis aan.
een amerikaanse arts die 350.000 dollar per maand verdiend verteld de ‘patient’ wel even wat hij vind van haar ‘doos’…
maart 10, 2007 at 1:47 pm
Je zal er als vrouw maar mee zitten. ’t Is ook vervelend als je haar op je gezicht hebt groeien. Walzakken onder je ogen, hangende oogleden, ongeëpileerde wenkbrauwen, een droge huid. Te zwaar, kleine borstjes. De eerste grijze haar komt in beeld. Zit ook nooit echt goed.
Maar mijn vrouw zit er niet mee. Ze neemt me gewoon zoals ik ben.
december 12, 2009 at 12:49 am
“Volkomen, normale, gezonde kinderen die dankzij de stortvloed aan gephotoshopte, gepimpte beelden denken dat er iets mis met ze is. Een verworvenheid van de vrije wereld.”
Mooie woorden, als student fotografie ben ik met een onderzoek gestart daaromtrent.. kan je daarom misschien iets meer de stelling onderbouwen? Waarom denken ze dat er iets mis is met ze? Iedereen weet tenslotte dat er geshopt is, of is het een sluipende jager die in de loop van de jaren dat ideaal naar voren schuift? Aangestuurd door allerlei markten die er baat bij heeft..
Grt, Jonas